Մարդն ու ձյունը

Մարդն ու ձյունը եղբայրացան։ Մի անգամ, մարդն ասաց ձյանը․

-Մինչ քո գալը տեղեկացրու ինձ։

Ձմեռը սկսեց շարժվել։ Մարդը հոգ չէր տանում իր մասին, չէր պաշտպանվում փայտերով, ալյուրով,  կարճ ասած չէր պատրաստվում ձմռանը։ Նա մտածում էր այսպես․ «եթե իմ եղբայրը ցանկանա գալ, նա ինձ կտեղեկացնի։ Եվ հենց այդ ժամանակ էլ ես կպատրաստվեմ ձմռանը»։

Մի անգամ, գիշերը գյուղացին արթնացավ և ապշեց։ Սպիտակ ձյունը ծածկել էր սարերն ու կիրճերը։ Ամբողջ աշխարհը կարծես գորգով պատված լիներ։ Մարդը վեր կացավ, բացեց դուռն ու ասաց․

-Եվ դա՞ է մեր եղբայրությունը, սպիտակ դև։

Ձյունը պատասխանեց․

-Ի՞նչ էր մնում ինձ անել։ Երբ ես նստեցի Մրավան սարի գագաթին, ես տեսանելի էի բոլոր կողմերից։ Մի՞թե դու չտեսար ինձ, երբ ես իջա և նստեցի Կյուրսին սարի գագաթին։ Մի՞թե անգամ դա դու չտեսար։

 

Թարգմանությունը՝ Միքայել Առաքելյանի

Աղբյուր՝ http://pritchi.ru/id_1215

Реклама

Պատասխանել

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s