Մարդն ու ձյունը

Մարդն ու ձյունը եղբայրացան։ Մի անգամ, մարդն ասաց ձյանը․

-Մինչ քո գալը տեղեկացրու ինձ։

Ձմեռը սկսեց շարժվել։ Մարդը հոգ չէր տանում իր մասին, չէր պաշտպանվում փայտերով, ալյուրով,  կարճ ասած չէր պատրաստվում ձմռանը։ Նա մտածում էր այսպես․ «եթե իմ եղբայրը ցանկանա գալ, նա ինձ կտեղեկացնի։ Եվ հենց այդ ժամանակ էլ ես կպատրաստվեմ ձմռանը»։

Մի անգամ, գիշերը գյուղացին արթնացավ և ապշեց։ Սպիտակ ձյունը ծածկել էր սարերն ու կիրճերը։ Ամբողջ աշխարհը կարծես գորգով պատված լիներ։ Մարդը վեր կացավ, բացեց դուռն ու ասաց․

-Եվ դա՞ է մեր եղբայրությունը, սպիտակ դև։

Ձյունը պատասխանեց․

-Ի՞նչ էր մնում ինձ անել։ Երբ ես նստեցի Մրավան սարի գագաթին, ես տեսանելի էի բոլոր կողմերից։ Մի՞թե դու չտեսար ինձ, երբ ես իջա և նստեցի Կյուրսին սարի գագաթին։ Մի՞թե անգամ դա դու չտեսար։

 

Թարգմանությունը՝ Միքայել Առաքելյանի

Աղբյուր՝ http://pritchi.ru/id_1215

Advertisements

Պատասխանել

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s